A P I T E R A P I A

CO TO JEST APITERAPIA?
Leczenie miodem i innymi produktami pszczelimi stosowane od wieków przez medycynę ludową znalazło naukowe potwierdzenie.
Okazuje się, że ul to doskonałe chemiczne laboratorium, w którym powstają lecznicze i podnoszące odporność organizmu specyfiki.
Apiterapia jest dziedziną medycyny polegająca na wykorzystaniu produktów pszczelich w lecznictwie.

RYS HISTORYCZNY
Człowiek znał produkty pszczele i korzystał z ich dobrodziejstwa od zarania swoich dziejów. Najstarsze malowidło skalnew Cuevas de la Avena w Wa- lencji - powstałe ok. 20 tysięcy lat temu - przedstawia otwór w skale, wokół którego latają pszczoły i dwóch mężczyzn wspinających się tam po linie, najprawdopodobniej w celu zebrania miodu. Produkty pszczele znano w starożytnym Rzymie i Grecji. Sam Wergiliusz w swej twórczości zamieszczał praktyczne rady dotyczące produktów pszczelich. Ojciec medycyny - Hipokrates leczył miodem choroby wątroby i trudno gojące się rany. W miodzie i wosku starożytni Asyryjczycy i Egipcjanie chowali zmarłych, a propolisem balsamowano zwłoki.

PRZECIWWSKAZANIA
Sporadycznie zdarzają się osoby, które wykazują uczulenie na niektóre produkty pszczele. Przy wystąpieniu reakcji uczulenio- wej należy przerwać leczenie.
Wystąpienie odczynu uczuleniowego po kontakcie z konkretnym apiterapeutykiem nie jest tożsame z uczuleniem na wszystkie produkty pszczele.
Uwaga:
Na każdym opakowaniu produktu pszczelego będącego w obrocie towarowym winna być umieszczona informacja o ewentual- nym wystąpieniu odczynu histaminowego.

PROPOLIS
to najsilniej działający apiterapeutyk.
Jego działanie wzbudza zainteresowanie lekarzy chyba wszystkich specjalności.

Więcej >>

MLECZKO PSZCZELE
jest wydzieliną gruczołów gardzielowych młodych pszczół robotnic. Stanowi podstawowe, wysokoenergetyczne pożywienie matek pszczelich i młodszych larw. W skład mleczka pszczelego wchodzą mikro i makroelementy, aminokwasy w stanie wolnym, hormony, enzymy, kwasy organiczne, inhibitory, witaminy oraz inne substancje biologicznie czynne. Preparaty z mleczkiem pszczelim znajdują szczególne zastosowanie w schorzeniach wieku starczego oraz zaburzeniach rozwoju i równowagi hormonalnej. Korzystnie wpływają na przemianę materii i pro- cesy odnowy tkanek. Zwiększają żywotność i regulują ciśnienie krwi. Mleczko pszczele w różnej postaci zalecane jest w okresie rekonwalescencji po ciężkich i wyniszczających chorobach oraz zabiegach chirurgicznych. Regulują czynności fizyczne i psychiczne, prowadząc do usunięcia zmęczenia i poprawy samopoczucia. Badania kliniczne potwierdzają skuteczność mleczka pszczelego w leczeniu chorych na miażdżycę, cukrzycę, chorobę Buergera, dusznicę bolesną oraz dychawicę oskrzelową.

Stosowanie:
Ze względu na aktywność enzymatyczną miodu, mleczko pszczele w miodzie jest szczególnie łatwo wchłaniane przez organizm. Przed użyciem zaleca się przepłukanie jamy ustnej przegotowaną wodą, co zapewnia łatwiejsze przyswajanie preparatu. Po zażyciu - przed połknięciem - starać się o przetrzymanie preparatu w jamie ustnej jak najdłużej.

Dawkowanie:
Dorośli 2 razy dziennie po jednej łyżeczce preparatu rano i wieczorem (pół godziny przed śniadaniem oraz pół godziny
po kolacji). Dzieci - analogicznie jak dorośli, po pół łyżeczki dwa razy dziennie.
Skuteczna kuracja trwa ok. 40 dni. Między kuracjami zalecana jest przerwa od 2 do 6 miesięcy.  

PIERZGA
jest to pyłek kwiatowy zebrany przez pszczołę zmieszany z miodem i wydzieliną gruczołów ślinowych pszczół, złożony w komórkach plastra pszczelego, poddany fermentacji mlekowej w warunkach beztlenowych w środowisku gniazda pszczelego. Zachodzące w komórkach procesy fermentacji mlekowej pyłku, wywoływanej przez pałeczki Lactobacillus sprawiają, że w tej postaci staje się on łatwiej przyswajalny. W trakcie fermentacji białka pyłku ulegają rozpadowi do peptydów i aminokwasów. Wzrasta zawartość cukrów prostych, powstają także znaczne ilości kwasu mlekowego, dzięki któremu produkt zabezpieczony jest przed zepsuciem. Wartość pierzgi do celów spożywczych, profilaktycznych i leczniczych jest znacznie wyższa niż pyłku ze względu na bogatszy skład, proces konserwacji oraz łatwą przyswajalność. Różnice wobec pyłku widoczne są jedynie w ilości poszczególnych związków. Pierzga zawiera mniej białka o ok. 12%, tłuszczu o 66%. Wzrasta natomiast ilość cukrów o 60% i innych składników o ok. 23%. Ilość kwasu mlekowego wynosi
ok.3,1 %. Witaminy: A, B1, B2, Bv B6, BI2, C, PP, E, D, K, H. Makroelementy: P, S, Cl, K, Ca, Na. Mikroelementy: Mg, Fe, Cu, Zn, Co, Mo, Se, Cr, Ni, Si. Enzymy: inwertaza, katalaza, pepsyna, trypsyna, lipaza, laktaza. Pierzga posiada właściwości odżywcze, antybakteryjne i odtruwające. Szczególnie polecana jest w leczeniu stanów chorobowych jelit, anemii, chorobie nadciśnieniowej, braku łaknienia, w stanach wyczerpania, zmęczenia, w chorobach układu nerwowego. Bardzo dobre efekty daje stosowanie pierzgi przy schorzeniach wieku starczego, łuszczycy oraz zaburzeniach wzroku. Podobnie jak podczas kuracji pyłkowej jest niezwykle skuteczna w walce z przerostem gruczołu krokowego. Systematyczne zażywanie zapobiega lub łagodzi skutki choroby.

Dawkowanie: Przyjmować w ilościach podobnych do dziennego użycia pyłku. Preparat nie jest toksyczny nawet
w przypadku przedawkowania. Przy przedawkowaniu może działać lekko rozwalniająco.

PYŁEK KWIATOWY
jest produktem pszczelim zbieranym przez robotnice pszczoły miodnej z kwiatów roślin, głównie owadopylnych.
Jest podstawowym źródłem białka i witamin w rodzine pszczelej. Wyróżnia się dużą zawartością witamin z grupy B, cukrów prostych i złożonych oraz aminokwasów, w tym argininy. Arginina odgrywa znaczącą rolę w profilaktyce i leczeniu choroby wieńcowej dzięki wytwarzaniu NO - (tlenku azotu) działającego, podobnie jak nitrogliceryna, rozszerzająco na światło naczyń wieńcowych serca. Wykazuje również działanie antyagregacyjne (przeciwkrzepliwe). Zawiera również inne substancje odżywcze i aktywne biologicznie, enzymy, hormony, nienasycone kwasy tłuszczowe.
Ze względu na skład zwany "bombą witaminową", znajduje szczególne zastosowanie w rekonwalescencji, braku apetytu, awitaminozie, schorzeniach układu pokarmowego i wątroby. Od lat pyłek kwiatowy z powodzeniem stosowany jest
przy przeroście gruczołu krokowego. Kuracja pyłkowa poprawia samopoczucie, podnosi kondycję i wzmaga odporność organizmu. Pyłek pochodzący z różnych roślin wykazuje różnorodne działanie. Najbogatszy w składniki mineralne jest pyłek pochodzący z możliwie największej liczby gatunków roślin.

Dawkowanie:
Pyłek kwiatowy w formie granulatu (2-3 łyżeczki) należy zalać 1/3 szklanki przegotowanej, ostudzonej wody lub mleka i odstawić na kilka godzin. Osłodzić miodem tuż przed spożyciem.
Ze względu na fakt, iż płyny ciepłe są lepiej przyswajane, wskazane jest dolanie przed spożyciem nieco ciepłej wody (poniżej 40oC). Pyłek w tej postaci zaleca się przyjmować dwa razy dziennie, rano na czczo i wieczorem przed snem.
Kuracja jednorazowa powinna trwać od jednego do dwóch miesięcy. Najlepiej wiosną i jesienią.  





WOSK PSZCZELI
jest wydzieliną gruczołów woskowych znajdujących się na spodniej stronie odwłoka pszczoły.
Wydzielina ta po wypłynięciu z kanalików wyprowadzających gruczołów zastyga na powierzchni oskórka pszczoły w postaci białych łuseczek, które pszczoły używają do budowy plastrów. Wosk z biegiem czasu ciemnieje, zmieniając stopniowo barwę przez żółtą do ciemnobrązowej.
Wosk wykazuje właściwości lecznicze, dzięki karotenoidom i nienasyconym kwasom tłuszczowym. Za pomocą wosku pszczelego leczy się schorzenia skóry, zakażone rany, stany zapalne górnych dróg oddechowych. W przypadku tego schorzenia zaleca się żucie kawałków plastra kilka razy dziennie na miesiąc przed spodziewanym atakiem choroby. Działanie lecznicze przypisuje się jednak ziarnom pyłku zawartym w tym produkcie. Żucie plastra miodowego wzmacnia dziąsła i zęby, co jest pomocne w leczeniu parodentozy. U starszych kobiet w przypadkach wypadania macicy stosuje się krążki woskowe zwane hysteroforami. Świece woskowe, wydzielające woskowy aromat, ujemnie jonizują powietrze, eliminują promieniowanie elektromagnetyczne wytwarzane przez urządzenia elektryczne oraz neutralizują dym papierosowy.


JAD PSZCZELI
Leczenie jadem jest nazywane apitoksynoterapią.
Wskazaniem są reumatyczne zapalenie stawów, zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa i zwyrodnienie stawów.
Jad pszczeli pomaga w leczeniu zapalenia błony śluzowej języka i parodentozy, blizn pooperacyjnych i trudno gojących się ran. Korzysta z niego ginekologia i alergologia, zwłaszcza w leczeniu astmy atopowej oskrzelowej.
Sprawdził się w zwalczaniu chorób naczyń obwodowych, zapalenia mięśnia sercowego na tle reumatycznym
i nadciśnienia tętniczego.
W celach leczniczych stosuje się kurację użądleniową, maści do wcierania, roztwory do iniekcji, tabletki
do jonoforezy, elektroforezę, fonoforezę i chemoakupunkturę. W Polsce nie wytwarza się preparatów z jadem pszczelim.

Uwaga:
Apitoksynoterapię możesz przeprowadzać tylko w konsultacji z lekarzem, ponieważ są liczne przeciwwskazania np.: choroby serca, czy wątroby.